زمزمه های عاشقانه
وعشق تنها عشق مرا رساند به احساس یک پرنده شدن ...
غصه خواهم نوا نمی خواهم عاشقم عاشقم مریض تو ام زین مرض من شفا نمی خواهم من جفایت به جان خریدارم از تو ترک جفا نمی خواهم از تو جانا جفا وفا باشد پس دگر من وفا نمی خواهم تو "صفا"ی منی و "مروه" من "مروه" را با "صفا" نمی خواهم صوفی از وصل دوست بی خبر است صوفی بی صفا نمی خواهم تو دعای منی ، تو ذکر منی ذکر و فکر و دعا نمی خواهم هر طرف رو کنم تویی قبله قبله ، قبله نما نمی خواهم هر که را بنگری فدایی توست من فدایی ام فدا نمی خواهم همه آفاق روشن از رخ توست ظاهری جای پا نمی خواهم حضرت امام << الهی ! آمدم ردم مکن آتشینم کرده ای سردم مکن >> علامه جوادی آملی در این زمانه که مجنون حکایتی غریب است قبول می کنم من که عاشقی عجیب است در این زمانه که حوا ظهور آب و رنگ است قسم به روح آدم که عشق در نشیب است هنوز خوشه نشین هزاره های سیبیم هنوز دل ما زعشق بی نصیب است ******* تب هوس گرفتیم که عشق یادمان رفته است به روی گونه هامان هنوز شرم سیب است میان عشق و شیطان پل تفاهمی نیست میان عشق و شیطان دو راهی فریب است قبول کن عزیزم اگر چه حرف تلخی است در این زمانه عشق است که همچنان غریب است نمی دانم
هوالمحبوب اگر بمیرم و زنده شوم محال است زمانی را که مرا به خود خوانده ای را فراموش کنم . چه لحظه زیبا و تکاه دهنده ای بود محبوبم ! بالاخره مرا خواندی و دعوتم کردی به سوی خودت . به راستی ، در این دل سیاهم چه نقطه روشنی یافتی که اینگونه پاداشش می دهی . اه ای زیباتر از زیبایی ! ای یگانه محبوبم ! دل سوخته ام را به پیشت خواهم آورد تا خود بیشتر بسوزانیش . آتش او چون بجست سوخته ای برگزید درد نگر ، رنج ببین ، آنچ همی پخته ام راست چو بنمود روی ، عمر به پایان رسید یارا ! به دلم نشانه از توست وین زمزمه ی شبانه از توست آوای تو خفته در دل چنگ شور غزل و ترانه از توست هر شب منم و ستاره ی اشک وین گوهر دانه دانه از توست با آنکه جوانی ام به سر شد در باغ دلم جوانه از توست هر گز ز در تو رخ نتابم سر از من و آستانه از توست در پای تو جان سپردن از من در من غم جاودانه از توست جان را بطلب ، بها نخواهم گر ناز کنی ، بهانه از توست خالیست دل ای کبوتر من پرواز کن آشیانه از توست بازآ که فرشته زمانی ای ماه زمین ! زمانه از توست دور از تو دلم چو شب سیاه است ای ماه ! بیا که خانه از توست از عشق تو نغمه خوان شهرم غمناله ی عاشقانه از توست شادم که ز بوسه های گرمت بر روی لبم نشانه از توست در شعر ، یگانه ی زمانم وین منزلت یگانه از توست مهدی سهیلی محبوبم ، اینک سر بلند کن و بگذار در چشمانت بنگرم . لبانت را از هم بگشا و بگذار آوایت را بشنوم . با من سخن بگو ! وه که چه بزرگ است عشق و چه ناچیزم من ! جبران خلیل جبران یا حق مژده بده مژده بده یار پسندید مرا سایه او گشتم و اوبرد به خورشید مرا جان دل و دیده منم گریه خندیده منم یار پسندیده منم یار پسندید مرا کعبه منم ، قبله منم سوی من آرید نماز کان صنم قبله نما خم شد و بوسید مرا پرتو دیدار خوشش تافته در دیده من آینه در آینه شد دیدمش و دید مرا آینه خورشید شود پیش رخ روشن او تا به نظر خواه و ببین کاینه تابید مرا گوهر گم کرده نگر تافته در فرق فلک گوهری خوب نظر آمد و سنجید مرا نور چو فواره زند بوسه بر این باره زند رشک سلیمان نگر وعیب جمشید مرا چون سر زلفش نکشم سر زهوای رخ او باش که صد صبح دمد زین شب امید مرا پرتو بی خویش منم شانه رها کرده تنم تا نشوم سایه خود باز نبینید مرا سایه
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
