از زمان کودکی به من گفته بودند ، شهری است که مردمتنش در آنجا هماهنگ با آموزه های کتاب می زیند . با خود گفتم : (( خواهم کوشید که به آن شهر روم تا از خجستگی برتری که در آن است ، بهره مند شوم )) .

اما آن شهر بس دور بود و من برای سفر ره توشه ای کامل اندوختم و پس از چهل روز راه به آستانه اش رسیدم و روز بعد وارد آن شهر شدم و تمامی شهروندانش را یک چشم و دست بریده دیدم ، در شگفت شدم و با خود گفتم : (( آیا تمامی کسانی که در این شهر پاک می زیند می باید یک چشم و بریده دست باشند ! )) .

آنگاه دیدم که مردمان شگفت زده تر از من ، در من می نگرند ، چرا که آنان نیز از دو چشمان و دو دست من در حیرت بودند .

با همدیگر سخن می گفتند که از آنان پرسیدم : (( آیا همین است آن شهر پاک که مردم ، همگی در آنجا بر اساس آموزه های کتاب می زیند ؟ )) گفتند : (( همین شهر است . ))

گفتم : (( شما را چه شده است ، چشمان راستتان کجا رفته است ؟ به راستی دستان راستتان هم ؟ ))

آن مردمان به حال من گریستند و به نادانی ام دل سوزاندند و گفتند : (( بیا و بنگر .))

یکی از آنان که به من نزدیکتر بود ، مرا به درون معبدی رهنمون شد که آن را در میانه شهر ساخته بودند . آنگاه که به معبد درآمدم ، در بالای آنجا انبانی از چشمان و دستان فرسوده و پوسیده دیدم . به آنان گفتم : (( دیگر دارم دیوانه می شوم و شگفتی سراسر وجودم را گرفته است – شما را به خدایتان سوگند می دهم ، با من بگویید ، کدامین جنگاور خونریزی بود که بر جمع شما زد و فرمان داد که دستتان را ببرند و چشمانتان را از حدقه برکنند ؟ ))

همگی به تلخی از ناآگاهی من شگفت زده شدند و یکی از پیرانشان نزدیک من آمد و گفت : (( فرزندم ، ما خود ، با خویشتن چنین کرده ایم ، زیرا خداوند ما را بر شری که در ما راه یافته بود ، چیره گرداند و ما جرثومه پلید آن را از ریشه برکندیم . )) آنگاه مرا به قربانگاه بلندی برد و مردم همگی به دنبال ما می آمدند . آنجا بود که با انگشتان خویش به آیه ای نگاشته بر قربانگاه اشارتی کرد و از من خواست که آن را بخوانم و من نیز خواندم : (( اگر چشم راستت ، در دل تو تردیدی راه می دهد ، آن را بر کن و از خود دور دار . تو را آن بهنر که یکی از هموندهای تن خویش را نابود کنی ، تا مباد که آن عضو تمامی تن تو را به دوزخ اندازد . اگر دست راست تو به دلت تردیدی می افکند ، آن را ببر و از خویشتن دور بینداز . چرا که تو را بهتر که یکی از اعضای بدنت را نابود سازی ، تا مباد که سراسر وجودت را به دوزخ برد . ))

آنگاه بود که رازشان را دانستم و روی به آنان کردم و بانگ زدم : (( آیا در میان شما مرد یا زنی نیست که دو چشم یا دو دست داشته باشد ؟ )) .

در پاسخ گفتند : (( نه ! کسی از ما نیست که چنین باشد ، مگر کودکانی که هنوز به سن رشد خویش نرسیده اند ، تا کتاب بخوانند و به آموزه هایش عمل کنند . ))

وقتی از آن معبد بیرون آمدیم ، هر چه شتابانتر از آن شهر خجسته گریختم ، چرا که من به سن رشد رسیده بودم و می توانستم گتاب بخوانم ! ! !