آنگاه که نخستین بار برای سخن گفتن بر لبانم لرز افتاد ، به آهنگ آن کوه قدسی از جای بر

خاستم و خدا را ندا دادم و گفتم :

" پروردگارا ، منم ، من همان بنده تو ، همو که خواست نا پیدایت او را آیین است ، زودا که

همواره طی سالیان زندگانی ام از دل و جان برای تو فروتن شوم . "

اما ... اما خدای من هیچ پاسخ نگفت و به سان تند بادی آمد و از کنارم گذشت و از چشمانم پنهان

شد . اما ... اما خدای من ، پس از یک هزار سال ، دگربار به بالای کوه پاک رفتم و با خدا چنین

سخن گفتم : " آفریدگارا ، من از آفریدگان توام ، اینک فراروی تو ایستاده ام ، تو مرا از گل و خاک

زمین آفریده ای ، تو مرا با نفخه ای از روح آسمانی خویش زنده داشته ای . آری من برای همه

چیز خویش وامدار توام " . اما ... اما خدایم هیچ پاسخ نگفت و تو گفتی همچو برق و با شتاب هزار

بال از کنارم گذشت .

اما ... اما من هزار سال دیگر برای سومین بار از کوه مقدس بالا رفتم و نجواکنان با خدای چنین

گفتم : " ای پدر پاک من ، منم فرزند محبوب تو . همو که با رافت و مهربانی خویش او را زاده ای

و اینک با عشق و پرستش ، میراثبر ملکوت تو خو اهم بود . "

اما ... اما این بار نیز خدایم هیچ چاسخ نگفت و همچو مهی که از فراز تپه ها بالا می خزد ، از

چشمانم پنهان شد . اما من از باز از کوه پاک بالا رفتم و برای چهارمین با خداوند چنین سخن

 گفتم : " خداوندا ، ای خدای فرزانه و دانا ، ای کمال و ای عشق من ، من دیروز توام و تو فردای

من ! من شریان توام در تاریکیهای زمین و ام تو گلهای منی در روشنایی آسمانها ! آنگاه ما کنار

هم فراروی پرتو خورشید بر می بالیم ."

آنگاه بود که خدای با من به لطف آمد و مهر او چون هلالی بالای سر من لحظه ای خم شد و به

 آرامی با من سخن گفت ، با واژگانی سرشار از نرمی و حلاوت و چنان که دریایی بس بزرگ

جویباری روان را در دل خویش در هم می پیچد ، خداوند نیز مرا در ژرفای خویش فرو گرفت .

آنگاه وقتی دیگر ، بار به دره ها و دشتها باز آمدم ، خدا آنجا بود !

                                                                                                             جبران خلیل جبران