وقتي ميشينيم كنار هم تا به قول قديميا گل بگيم و گل بشنويم

 نمي دونم چطور ميشه كه رشته كلام ميره دست بابا !

بابا هم كه تمام خاطرات كودكي و نو جواني و جواني رو  همه

رو يادش رفته و جاش فقط خاطرات جنگ براش مونده اونا رو

 برامون تعريف مي كنه خاطراتي كه نمي دونم چند بار شده اما

همه رو بلدم . اين بار يه چيز تازه گفت و شايد واس همينه كه

 خواستم تو وبلاگ بزارم تا هر بار با ديدنش و خوندنش برام

تازگي داشته باشه . بابا مي گفت :

تقريبا بيست سال پيش توي شب احيا كه هيچ كس خونه نبود

رفتم تو اتاق و با خودم و خداي خودم خلوت كردم من بودم و نور

 ، من بودم و مفاتيح ، من بودم و خدا . توي حال عجيبي رفتم

انگار كه روي سكوي پرواز بودم و مي خواستم بپرم چشمامو

بستم اما احساس عجيبي داشتم انگار يكي تو اتاق بود و

داشت از پشت هولم مي داد و پيراهنم رو مي كشيد بالا تمام

بدنم مي لرزيد عرقهاي صورتم تند و تند مي ريخت رو مفاتيح

ديگه تحمل نداشتم چشمام و باز كردم وسرمو بر گردوندم هيچ

كس نبود اما پيراهنم تا بالاي شونم بالا اومده بود . يه چند روز تو

 اين فكرا بودم تا اينكه عازم جبهه شديم . اون سال آخرين

سالي بود كه تو جبهه بودم بعدش تركش هاي جنگ و موج

انفجار . (( و خيلي چيزاي ديگه كه تازه اثرش رو پدرم ديده

ميشه )) تازه اون موقع بود كه به خودم گفتم مهدی كاش اون

شب توي شب احيا پيراهنتو در آورده بودند تا منم می رفتم .

اين حرفها رو زد و ما مونديم كه چي بگيم اما دوباره بابا گفت :

امسال هم يه اتفاق افتاد و شايد اگه اين اتفاق نبود هرگز اون

اتفاق رو براتون نمی گفتم. شب بيست و سوم ماه رمضون من

 بودم و عرفان . عرفان كه خوابيد منم رفتم توی اون حال دعاها

 رو خوندم حال خوشي داشتم . نمي دونم چي شد كه يهو

خوابم برد . توي خواب ديدم يه فرشته بسيار زيبا روي خونه مون

 پرواز مي كنه بالهاشو باز كره و تكون مي ده و همراه با بال

زدن باران نور رو به روي بام خونه مون ميريزه . منظره جالبي

بود از خواب بيدار شدم و اطراف رو نگاهي انداختم .بيرون رفتم

اما هيچ اثري نه از نور بود و نه از فرشته .

حرفهاي بابا تموم شده بود اما ما هنوز ساكت بوديم تا بازم

برامون حرف بزنه ...