اگر کسی خواست راه خیر و سعادت را طی کند، فضل وفیضی نصیب او بشود، بیراهه نرود،

راه دیگران را هم نبندد . هم راه خود را ببیند، هم چراغی برای راه دیگران باشد و این دو راه

دارد : یکی اینکه سعی و تلاش و کوشش بکند، آنچه را می داند عمل کند و آنچه را نمی داند

بپرسد . بین خود و خدای خود گناهی مرتکب نشود و آن را اصلاح کند . یکی هم فیض های

رایگان الهی است که نصیب افراد می شود . در اثر دعای پدر، دعای مادر، که این دومی که

لطف خاص خداست، نه مسبوق به علم انسان است نه مسبوق به عمل انسان . نه انسان

می داند و نه مقدمات اش را فراهم کرد . دولت آن است که بی خون دل آید به کنار ! این فیض

 ابتدایی هست. اما حالا به کی می دهند ، به کی نمی دهند ، چقدر می دهند ، اینها برابر آن

حکمت های الهی است که در دعای نورانی امام سجاد (ع) است که : ای خدایی که تمام

 کارهای او روی حکمت است وبا هیچ وسیله ای نمی شود جلوی حکمت او را گرفت ! که خدا

معاذالله یک کاری را بر خلاف حکمت بکند ! با دعا ، توسل انسان وسیله ای بگیرد که خدا کاری

 را بر خلاف حکمت بکند ! یا من تبدل حکمته الوسائل .منتها ما نمی دانیم آن دعای پدر، دعای

 مادر ، دعای نیاکان، چه طور می شود که یک فیضی نصیب انسان می شود  . دعای معلم ،

دعای یک انسان دلشکسته  ، اینها روشن نیست .

این همان دولتی است که بی خون دل آید به کنار !

                                                                          علامه جوادی آملی

نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم فروردین 1386ساعت 22:33 توسط مهناز| |