خداوندا! چه عزتي از اين بالاتر كه من بنده تو هستم

و چه فخري از این برتر كه تو پروردگار من باشي

تو آنچناني كه من دوست دارم پس مرا آنچنان گردان كه

 تو دوست ميداري.

برگرفته از مناجات امام العارفين امام علي عليه السلام

خدايا!

شكوفه هاي يادت بوي عشق مي دهد و شميم نامَت در دل و جان حيات مي بخشد. تو

عشق محضي، عين رحمتي،

ﻟﻴﻟﺔ القدر تجلّي رحمت توست. دراين شبها هزاران ريسمان از آسمان به زمين روانه شده،

 فقط كافي است دستم را دراز كنم.  صداي بالهاي فرشتگان را مي شنوم؛ ...

            زمين پر از فرشته است، فرشته هاي آسمان به زمين آمده اند تا دلهاي زميني مان را رنگ

الهي بخشند. پيچك دل از شوق ريشه مي دواند

 تا برگهاي سبزش را بر بلنداي  ﻟﻴﻟﺔ القدر بياويزد.

مهربان پروردگارم!

شب يلداي غفلتم را به يُمن نزول كتابَت سحر كن؛ پرنده‌ي روحم در قفس گناهانم اسير

است. در اين شبهاي نور و رحمت آسمانِ دلم را مهيّا كن تا پرنده‌ي در قفس را، درآغوش

 بگيرد. خدايا! خسته ام، مهربان تر از تو كيست؟ درمانده ام، رحيم تر از تو كجاست؟ دراين

ﻟﻴﻟﺔ القدر، شب نزول كتاب هدايتَت،

دست نوازش بر روح و جان من بِكِش، نگاه مهر آميزت را بر منِ كمترين بينداز.

               آمين يا ربَّ العالمين.